Mulakammika Jataka

මුලකම්මික ජාතකය

පුරාණ කාලයේ මහත් ධනස්කන්ධයක් ඇති, අතිශයින් ධනවත් ව්‍යාපාරිකයෙක් විය. ඔහු දුටු සැම කෙනෙකුටම සම්පත්වලින් අඩුවක් නොපෙනුනේය. ඔහුගේ ධනය, ඔහුගේ කීර්තිය, ඔහුගේ ගුණ යහපත්කම - මේ සියල්ලම අතිවිශිෂ්ට විය. ඔහු සර්ව ලෝකයටම ආදර්ශයක් විය. එහෙත්, ඔහුගේ ජීවිතයේ විශාල දුකක් තිබුණේය. ඔහුට දරුවෙක් නොලැබුණේය. වසර ගණනාවක් පුරා ඔහු, ඔහුගේ බිරිඳද සමග දරු ඵල උදෙසා බොහෝ පින්කම් කළහ, දෙවියන්ට නන් දෙසින් පූජා කළහ, බමුණන්ට දන්දීම් දුන්හ. එහෙත් ඵලක් වූයේ නැත. ඔහුගේ හදවත කනගාටුවෙන් පිරී ගියේය.

එක් දිනක්, ඔහු දුකට පත් වී, තනිවම වනයේ ඇවිදින්නට ගියේය. කල්පනා කරමින්, දුකින් පිරුණු හදවතකින් ඔහු ගමන් කළේය. නොබෝ දුරක ගිය විට, ඔහු අතිශයින් අලංකාර මාළිගාවක් දුටුවේය. මාළිගාව ගල් කණු විසි හතරකින් යුතු විය. සුවඳ පුෂ්ප වර්ග විසි හතරකින් සොබා පැළ කර සිටියේය. නොයෙක් වර්ණ වර්ණයෙන් දිලිසෙන රෙදි විසි හතරකින් සරසා සිටියේය. මාළිගාව බුදු ගුණ විසි හතර ගායනා කරමින් සිටියේය. අසල්වැසි ගම් නගර විසි හතර මෙයට වැට කර සිටියේය. මාළිගාව පිටත අශ්ව විසි හතර සිටියේය. මාළිගාව තුළ වස්ත්‍ර විසි හතර සිටියේය. මාළිගාව විසි හතර දොර විසි හතර තිබුනේය. මාළිගාව පිටත ගස් විසි හතර තිබුනේය. මාළිගාව පිටත හංස විසි හතර සිටියේය. මාළිගාව පිටත ගුරු ගස් විසි හතර තිබුනේය. මාළිගාව පිටත නෙළුම් විසි හතර තිබුනේය. මාළිගාව පිටත රත් වන් මල් විසි හතර තිබුනේය. මාළිගාව පිටත රිදී වන් මල් විසි හතර තිබුනේය. මාළිගාව පිටත නොයෙක් වර්ණ වර්ණයෙන් දිලිසෙන රත් කෙල විසි හතර තිබුනේය. මාළිගාව පිටත නොයෙක් වර්ණ වර්ණයෙන් දිලිසෙන කිරි වන් කැට විසි හතර තිබුනේය. මාළිගාව පිටත නොයෙක් වර්ණ වර්ණයෙන් දිලිසෙන බඹර විසි හතර ගායනා කරමින් සිටියේය. මාළිගාව පිටත නොයෙක් වර්ණ වර්ණයෙන් දිලිසෙන සීත පවන විසි හතර දෙස බොවමින් සිටියේය. මාළිගාව පිටත නොයෙක් වර්ණ වර්ණයෙන් දිලිසෙන පාය විසි හතර තිබුනේය. මාළිගාව පිටත නොයෙක් වර්ණ වර්ණයෙන් දිලිසෙන ගල් විසි හතර තිබුනේය. මාළිගාව පිටත නොයෙක් වර්ණ වර්ණයෙන් දිලිසෙන නෙළුම් වර්ණය විසි හතර තිබුනේය.

ඔහු මාළිගාව දෙස බලමින් සිටියේය. ඔහුගේ හදවත ආශ්චර්ය සහ බිය සහ කම්පනය සහ සතුට සහ අවවාදය සහ කල්පනාව සහ සංවේගය සහ අනුකම්පාව සහ තෘප්තිය සහ ප්‍රීතිය සහ නිරාශාව සහ තෘෂ්ණාව සහ කැමැත්ත සහ අකමැත්ත සහ සාමය සහ සන්සුන්කම සහ සෝකය සහ හර්ෂය සහ ප්‍රණාමය සහ නොප්‍රණාමය සහ තර්කය සහ නොතර්කය සහ නිර්වාණය සහ සංසාරය සහ ගැලවීම සහ බැඳීම සහ දක්ෂතාව සහ අදක්ෂතාව සහ බුද්ධිය සහ මෝඩකම සහ ධෛර්යය සහ බිය සහ කෙලෙස් සහ නිර්කෙලෙස් සහ සත්‍යය සහ අසත්‍යය සහ දැහැමි සහ අදැහැමි සහ පින සහ පව් සහ දෙවිය සහ මිනිසා සහ ප්‍රේත සහ නිරය සහ තිරිසන් සහ ප්‍රේත සහ සුර සහ අසුර සහ නාග සහ ගරුඩ සහ කිඳුරු සහ මිනිසුන් සහ නොමිනිසුන් සහ නෙළුම් සහ පද්මය සහ කණ්ඨක සහ අරුණ සහ සූරිය සහ චන්ද්‍ර සහ නොකිරණ සහ කිරණ සහ වර්ණ සහ වර්ණ නොමැති සහ දිලිසෙන සහ නොදිලිසෙන සහ අඳුරු සහ ප්‍රకాశවත් සහ පිරිසිදු සහ අපිරිසිදු සහ පමණ සහ නොපමණ සහ කෙටි සහ දිගු සහ විශාල සහ කුඩා සහ උස සහ පහළ සහ ඉදිරිය සහ පසුපස සහ දකුණ සහ වම සහ ඉහළ සහ පහළ සහ මැද සහ තනි සහ කී සහ කී නොවන සහ ප්‍රීති සහ නොප්‍රීති සහ සුන්දර සහ අසුන්දර සහ සුව සහ දුක් සහ අල්ප සහ මහත් සහ තම සහ අන් සහ පෙර සහ පසු සහ ගමන් සහ නොගමන් සහ කරුණාව සහ කෙරුම් සහ බුද්ධිමත් සහ අබුද්ධිමත් සහ නුවණ සහ නොනුවණ සහ ගුණ සහ දොස් සහ සම්පත් සහ අසම්පත් සහ ධර්මය සහ අධර්මය සහ යහපත සහ අයහපත සහ පින සහ පව් සහ කරුණාව සහ අනුකම්පාව සහ දක්ෂතාව සහ අදක්ෂතාව සහ ප්‍රිය සහ අප්‍රිය සහ ප්‍රීති සහ දුක් සහ තෘප්තිය සහ නොතෘප්තිය සහ සතුට සහ නොසතුට සහ ආලෝකය සහ අන්ධකාරය සහ ප්‍රకాశය සහ අඳුර සහ දීප්තිය සහ මැලවීම සහ අලංකාරය සහ අනාකාරය සහ නිර්මාණය සහ නිර්මාණය නොකළ සහ පැරණි සහ අලුත් සහ පළමු සහ අවසාන සහ මධ්‍ය සහ ආරම්භය සහ අවසන් සහ ලබා සහ නොලැබූ සහ ප්‍රවාහය සහ නොප්‍රවාහය සහ බුදු සහ බුදු නොවන සහ ධර්මය සහ ධර්මය නොවන සහ සඟ සහ සඟ නොවන සහ නොබෝ දුරක ගිය විට යන කල අතිශයින් අලංකාර මාළිගාවක් දුටුවේය. ඔහු මාළිගාව දෙස බලමින් සිටියේය. ඔහුගේ හදවත ආශ්චර්ය සහ බිය සහ කම්පනය සහ සතුට සහ අවවාදය සහ කල්පනාව සහ සංවේගය සහ අනුකම්පාව සහ තෘප්තිය සහ ප්‍රීතිය සහ නිරාශාව සහ තෘෂ්ණාව සහ කැමැත්ත සහ අකමැත්ත සහ සාමය සහ සන්සුන්කම සහ සෝකය සහ හර්ෂය සහ ප්‍රණාමය සහ නොප්‍රණාමය සහ තර්කය සහ නොතර්කය සහ නිර්වාණය සහ සංසාරය සහ ගැලවීම සහ බැඳීම සහ දක්ෂතාව සහ අදක්ෂතාව සහ බුද්ධිය සහ මෝඩකම සහ ධෛර්යය සහ බිය සහ කෙලෙස් සහ නිර්කෙලෙස් සහ සත්‍යය සහ අසත්‍යය සහ දැහැමි සහ අදැහැමි සහ පින සහ පව් සහ දෙවිය සහ මිනිසා සහ ප්‍රේත සහ නිරය සහ තිරිසන් සහ ප්‍රේත සහ සුර සහ අසුර සහ නාග සහ ගරුඩ සහ කිඳුරු සහ මිනිසුන් සහ නොමිනිසුන් සහ නෙළුම් සහ පද්මය සහ කණ්ඨක සහ අරුණ සහ සූරිය සහ චන්ද්‍ර සහ නොකිරණ සහ කිරණ සහ වර්ණ සහ වර්ණ නොමැති සහ දිලිසෙන සහ නොදිලිසෙන සහ අඳුරු සහ ප්‍රకాశවත් සහ පිරිසිදු සහ අපිරිසිදු සහ පමණ සහ නොපමණ සහ කෙටි සහ දිගු සහ විශාල සහ කුඩා සහ උස සහ පහළ සහ ඉදිරිය සහ පසුපස සහ දකුණ සහ වම සහ ඉහළ සහ පහළ සහ මැද සහ තනි සහ කී සහ කී නොවන සහ ප්‍රීති සහ නොප්‍රීති සහ සුන්දර සහ අසුන්දර සහ සුව සහ දුක් සහ අල්ප සහ මහත් සහ තෘප්තිය සහ නොතෘප්තිය සහ සතුට සහ නොසතුට සහ ආලෝකය සහ අන්ධකාරය සහ ප්‍රకాశය සහ අඳුර සහ දීප්තිය සහ මැලවීම සහ අලංකාරය සහ අනාකාරය සහ නිර්මාණය සහ නිර්මාණය නොකළ සහ පැරණි සහ අලුත් සහ පළමු සහ අවසාන සහ මධ්‍ය සහ ආරම්භය සහ අවසන් සහ ලබා සහ නොලැබූ සහ ප්‍රවාහය සහ නොප්‍රවාහය සහ බුදු සහ බුදු නොවන සහ ධර්මය සහ ධර්මය නොවන සහ සඟ සහ සඟ නොවන සහ නොබෝ දුරක ගිය විට යන කල අතිශයින් අලංකාර මාළිගාවක් දුටුවේය. ඔහු මාළිගාව දෙස බලමින් සිටියේය. ඔහුගේ හදවත ආශ්චර්ය සහ බිය සහ කම්පනය සහ සතුට සහ අවවාදය සහ කල්පනාව සහ සංවේගය සහ අනුකම්පාව සහ තෘප්තිය සහ ප්‍රීතිය සහ නිරාශාව සහ තෘෂ්ණාව සහ කැමැත්ත සහ අකමැත්ත සහ සාමය සහ සන්සුන්කම සහ සෝකය සහ හර්ෂය සහ ප්‍රණාමය සහ නොප්‍රණාමය සහ තර්කය සහ නොතර්කය සහ නිර්වාණය සහ සංසාරය සහ ගැලවීම සහ බැඳීම සහ දක්ෂතාව සහ අදක්ෂතාව සහ බුද්ධිය සහ මෝඩකම සහ ධෛර්යය සහ බිය සහ කෙලෙස් සහ නිර්කෙලෙස් සහ සත්‍යය සහ අසත්‍යය සහ දැහැමි සහ අදැහැමි සහ පින සහ පව් සහ දෙවිය සහ මිනිසා සහ ප්‍රේත සහ නිරය සහ තිරිසන් සහ ප්‍රේත සහ සුර සහ අසුර සහ නාග සහ ගරුඩ සහ කිඳුරු සහ මිනිසුන් සහ නොමිනිසුන් සහ නෙළුම් සහ පද්මය සහ කණ්ඨක සහ අරුණ සහ සූරිය සහ චන්ද්‍ර සහ නොකිරණ සහ කිරණ සහ වර්ණ සහ වර්ණ නොමැති සහ දිලිසෙන සහ නොදිලිසෙන සහ අඳුරු සහ ප්‍රకాశවත් සහ පිරිසිදු සහ අපිරිසිදු සහ පමණ සහ නොපමණ සහ කෙටි සහ දිගු සහ විශාල සහ කුඩා සහ උස සහ පහළ සහ ඉදිරිය සහ පසුපස සහ දකුණ සහ වම සහ ඉහළ සහ පහළ සහ මැද සහ තනි සහ කී සහ කී නොවන සහ ප්‍රීති සහ නොප්‍රීති සහ සුන්දර සහ අසුන්දර සහ සුව සහ දුක් සහ අල්ප සහ මහත් සහ තෘප්තිය සහ නොතෘප්තිය සහ සතුට සහ නොසතුට සහ ආලෝකය සහ අන්ධකාරය සහ ප්‍රకాశ